Suzanne Ferreira

Założyciel Fizjoterapeuta (BPhysT) Instruktor Pilates (APPI) Akupunkturzysta (ACCP) Nauczyciel Kondycjonowania Ruchowego Trener Biznesowy (IMPACT) Masażysta Sportowy Skupienie/Główne obszary zainteresowań: Jak byś siebie opisał?: Szczery, bezpośredni, pełen pasji i pozytywny. Zawsze staram się znaleźć rozwiązanie, nawet jeśli moje szanse są znikome. Uwielbiam przebywać z ludźmi, którzy zmuszają mnie do myślenia, odczuwania i śmiechu. Staram się wspierać jednostki, grupy, społeczności — kiedy tylko mogę. Co najbardziej cenisz w innych? Integralność. Otwarty umysł, chęć doskonalenia się i otrzymywania pomocy. Uwielbiam być otoczony przez pełnych pasji ludzi — inspirują mnie i dodają energii. Ulubiony posiłek? Mój ulubiony posiłek jest na świeżym powietrzu — na zewnątrz, na bosych stopach. Świeże lokalne produkty, przygotowane z miłością. Piękny kieliszek wina w dłoni to dodatkowy bonus. Czy masz jakiś wieczorny rytuał? Po pracy zanurzam się w kąpieli z solą Epsom. Potem zostawiam pracę za sobą. Po powrocie do domu robię sobie 10 minut ciszy, nazywam to „czasem dla siebie”. Uwielbiam kończyć dzień filiżanką herbaty Rooibos w łóżku, zanim zamknę oczy. Wierzę, że to rozgrzewa mój żołądek i pozwala mi lepiej spać, zwłaszcza zimą. Jak zaczęła się Twoja przygoda z fizjoterapią? Uff, podchwytliwe pytanie. Dopiero pod koniec pierwszego roku studiów licencjackich zdałem sobie sprawę, że chcę zostać fizjoterapeutą. Nie chciałem siedzieć za biurkiem. Chciałem pracować i pomagać ludziom, a także wykonywać jakieś czynności manualne. Moje szanse były niewielkie, na kurs przyjęto tylko 40 studentów. To właśnie w tym czasie nauczyłem się, jak się zaangażować i po raz pierwszy w życiu musiałem naprawdę ciężko pracować. To było cudownie wzbogacające doświadczenie, które utwierdziło mnie w przekonaniu, że można coś osiągnąć, jeśli tylko jest się gotowym poświęcić czas i wysiłek. Jakie aspekty swojej pracy lubisz najbardziej? Ten moment „aha”, kiedy dociera do mnie, gdy ja i mój klient nawiązujemy kontakt podczas moich zajęć. Te chwile, kiedy nauka i kreatywność naturalnie się przenikają – po prostu spontanicznie się łączą. To jak sztuka – nie da się tego wytłumaczyć, ale widać i czuć, że jest „właściwe”. Uwielbiam też, gdy ludzie chcą się rozwijać i pragną „zmiany”. Trzeba mieć odwagę, by być otwartym i otwartym na naukę. Trzeba umieć ufać – sobie i swojemu terapeucie/nauczycielowi/trenerowi. Uwielbiam być otoczona i inspirowana przez mój zespół. To wyjątkowe osoby, które naprawdę dbają o swoją pracę. Wspieramy się, kochamy i inspirujemy nawzajem każdego dnia. Czego uczysz? Uczę ludzi latać. Uczę ludzi „odrywania się od ziemi”, „wychodzenia z kąta”, „wstawania z łóżka”… krok po kroku. Pomagam ludziom znaleźć odpowiedzi w sobie. Można nas uczyć, obserwować, słuchać – jednak ostatecznie musimy sami „wystąpić”. Czasami potrzebujemy zachęty, aby na nowo nawiązać kontakt z naszą wewnętrzną pewnością siebie. Pomagam ludziom uzdrawiać się, daję im narzędzia, aby to zrobić, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Czy jest coś, co głosisz, ale czego nie praktykujesz? Nie bądź dla siebie zbyt surowy. Jestem frajerem. Nie spiesz się. Nie rób zbyt wielu rzeczy naraz... Lepiej już przestanę, bo inaczej nikt nie wróci.....(:) Jakie było największe wyzwanie, kiedy zaczynałeś? Bardzo wcześnie w mojej karierze miałem straszny wypadek na snowboardzie. Zmiażdżyłem prawą, dominującą rękę, od nadgarstka do barku. Miałem w sumie 7 operacji. Moja ręka była praktycznie sparaliżowana, nie mogłem nawet wykonać chwytu szczypcowego. Rokowania były bardzo złe: gdyby chirurgom udało się uratować moją rękę (cierpiałem na gangrenę), nigdy nie byłbym w stanie wrócić do żadnej aktywności fizycznej, nie mówiąc już o pracy. Miałbym szczęście, gdyby ktoś przystawił mi do ust wysoką szklankę – co oznaczało, że mógłbym zginać łokieć tylko do pewnego stopnia. Jak sobie z tym poradziłeś? Nigdy nie wierzyłem w ich prognozę, że nigdy nie będę mógł już pracować ani uprawiać żadnego sportu. Specjaliści wierzyli, że będę miał szczęście, jeśli zachowam sprawność prawej ręki. Niesamowicie ciężko pracowałem z dwoma fizjoterapeutami dziennie. Moja rodzina również była dla mnie w tym czasie opoką – nie dałbym rady bez nich. Nigdy się nie poddawaj. Zawsze wierz i miej nadzieję. Wróciłem do wszystkich moich sportów, z wyjątkiem snowboardu. Odzyskałem pełną sprawność ręki, łokieć nadal się blokuje, boli i puchnie, a moje czucie jest poważnie upośledzone, jednak te proste objawy codziennie przypominają mi, dlaczego robię, co robię. Jak utrzymać formę? Masz na myśli, jak utrzymać się przy życiu? Lepiej rezonuję ze „zdrowym” niż sprawnym. Byłem w super formie przez całe życie, ale niekoniecznie zdrowy – to duża różnica. Lubię to, co robię, stale poświęcam się rzeczom, które kocham. Ruch – w każdej formie to radość. Bieganie, jazda na rowerze, zajęcia – MC i AIM. Taniec, ostatnio hip-hop. Dbam o zdrowie psychiczne, chodzę do psychoterapeuty od 8 lat, te spotkania utrzymują „moje płótno w czystości”. Uczę się, chodzę na kursy, czytam książki z polecenia. Spędzam czas z ludźmi o podobnych poglądach… ludźmi, którzy mnie inspirują, kochają i wspierają, i z którymi mogę się dobrze bawić. Czym jest dla Ciebie sukces? Znalezienie rzeczy, które kochasz robić, czerpanie z tego przyjemności i doskonalenie się w tym. Mieć czas i zdrowie, aby realizować swoje pasje. Umieć dostosować się do każdej sytuacji i być w pełni obecnym w chwili. Wszechstronni ludzie ogromnie mnie inspirują. Trochę wszystkiego – to zdrowa mieszanka.