Arpita Kshama Devi

Od dzieciństwa Arpita żyła w rzeczywistości całkowitego zachwytu nad Wszechświatem i samym Życiem. Jak mawiał Einstein: „Albo wszystko postrzegasz jako magiczne, albo nic jako magiczne”, więc dla niej zawsze było to pierwsze. Kąpała się w mistycznej mocy każdej chwili i jako dziecko pełne ciekawości, zaczęła zgłębiać starożytne mity i systemy archetypowe, pogaństwo i szamanizm od najmłodszych lat, całkowicie pochłonięta opowieściami z dawnych dni, utwierdzona w przekonaniu, że istnieje szersza wizja naszego istnienia Tu i Teraz. W wieku nastoletnim Arpita odkryła system wiedzy, który wydawał się jej „żywy” i rozpoczęła formalną praktykę hatha jogi i bhakti jogi jako uczennica tradycji Satyanandy, która zainspirowała ją tradycyjnym podejściem do starożytnej nauki i mądrości jogi, wnosząc poczucie zachwytu wokół idei i potencjału połączenia mikrokosmosu istoty ludzkiej z Wszechświatem w alchemiczną Unię. Poszukując odpowiedzi na większe pytania „Kim jestem?”, „Dlaczego tu jestem?”, „Jaki jest cel życia?” studiowała filozofię zachodnią, łacinę, grekę starożytną, antropologię kulturową oraz teorię religii/religioznawstwo porównawcze. W międzyczasie, mając nieco ponad 20 lat, zgłębiając buddyzm theravada i medytację vipassana, doświadczyła pierwszych stanów przytłaczającej ekspansji świadomości, bezwarunkowego współczucia i jedności. Transformacja się rozpoczęła, a Arpita zaczęła marzyć o świecie uważności, w którym istoty (ludzkie) żyją w pokoju i harmonii. W głębi serca wiedziała, że ​​jest to możliwe i postanowiła odtąd poświęcić swoje życie dzieleniu się praktyką uważności i medytacji w jej różnych formach i smakach najlepiej, jak potrafiła, będąc zmianą, którą chciała zobaczyć w otaczającym ją świecie. Po kilku latach oddanej medytacji sadhana (praktyki duchowej) i ukończeniu studiów magisterskich z hinduizmu i buddyzmu, widok obrazu Bhagavana Sri Ramana Maharshiego sprawił, że jej serce rozpoznało Istotę i nauki, na które czekała, aby kontynuować proces pogłębiania się w Obecność, co przyniosło przedłużone i lepiej zintegrowane stany rozpoznania Najwyższego Wiecznego Ja, którym wszyscy jesteśmy poprzez samopoznanie. Spotkanie Ammą, przytuloną świętą Matką Indii, kilka lat później pomogło Arpicie w ugruntowaniu się na ścieżce służby i w uspokajaniu innych w ich własnej zdolności do tworzenia Wizji Kochającego i Współczującego Świata. Spędziła dużo czasu w Indiach, Nepalu i Azji Południowo-Wschodniej, a także podróżowała po całym świecie w ramach swojej podróży duszy, siedząc (i prowadząc) dziesiątki medytacji, samotnych i ciemnych odosobnień. Arpita działa i mówi, poświęcając swoją praktykę i całe swoje istnienie służbie przebudzeniu wszystkich. Jest gotowa służyć duchowym przewodnictwem, radą i wsparciem każdemu, kto tego potrzebuje, wiedząc z własnego doświadczenia, że ​​nie ma nic cenniejszego i bardziej satysfakcjonującego niż wspieranie innych na drodze do wyzwolenia się z nawykowych zmagań umysłu i osiągnięcia blasku Przebudzenia. „Aby przebudzić się do siebie jako promiennej pustki ducha, wystarczy przestać szukać czegoś więcej, lepszego lub innego i skierować uwagę do wewnątrz, na przebudzoną ciszę, którą jesteś”. ~ Adyashanti