Jan Whitehead

Dorastałem na przepięknym ranczu w idyllicznej dolinie na południe od Reno wiele wieków temu, przez kilka lat chodziłem nawet do szkoły z jedną klasą. Po ukończeniu liceum wyruszyłem w mniej znane rejony: Stanford, Antioch College, środowisko Haight-Ashbury, a następnie na 5 lat zamieszkałem na odosobnionej farmie w dalekiej północy Brytyjskiej Kolumbii, spędzając czas z łosiami, niedźwiedziami grizzly i wilkami, ucząc się o życiu Aborygenów i elementarnej uważności. Kolumbia Brytyjska była jednak zbyt pochmurna i mokra dla mnie, więc czmychnąłem z powrotem do San Francisco, zacząłem malować olejem w The SF Art Institute (nawet zdobyłem tytuł magistra sztuk pięknych), w międzyczasie kupiłem ładny, stary dom za bezcen, zrobiłem pracownię na dole, mieszkałem na górze, przetrwałem tam scenę punkową pod koniec lat 70. i na początku lat 80. W tym samym czasie kupiłem za bezcen opuszczoną serowarnię w spektakularnej, odległej dolinie (Surprise V) w północno-wschodniej Kalifornii/północno-zachodniej Nevadzie, aby zapewnić sobie ucieczkę/wytchnienie od początku terminalnej dysforii miejskiej. Następnie przez 5 lat przebywałem na frenetycznej scenie nowojorskiego East Village, gdzie rozkwitłem i niemal uległem hipernarcystycznemu „światu sztuki”. Powrót do SF (i Surprise Valley), małżeństwo, piękna córka, świetna robota przy organizowaniu targów w centrum kongresowym w SF (bardzo elastyczne godziny pracy, dobre pieniądze/świadczenia), co pozwoliło mi zajrzeć do lśniących wnętrzności luksusowego kapitalizmu i docenić (obecnie nieistniejący) ruch związkowy... W końcu dodaliśmy tajny bar w piwnicy mojego domu w SF („Nieujawniona Lokalizacja”, jak się nazywała, grały tam zespoły, odbywały się występy itp.). Zawsze byłem częstym gościem w Surprise Valley na pół etatu, a w 2000 roku sprzedałem serowarnię za odosobnioną opuszczoną oazę/ranczo tuż za granicą w Nevadzie, stan do remontu, jeśli kiedykolwiek taki istniał, który od tamtej pory stanowi główny cel moich talentów remontowych... Biorąc pod uwagę napływający mrok ze świata zewnętrznego, stał się on coraz bardziej odrobiną piękna i spokoju w wszechobecnym mroku, maleńką utopijną negacją wszechobecny kulturowy i polityczny miazmat, który teraz jesteśmy zmuszeni nazywać domem. Przeważnie teraz zamykam się na ranczu, z wyjątkiem krótkich wypadów z powrotem do tego, co obecnie uchodzi za cywilizację, aby zobaczyć córkę/przyjaciół i przypomnieć sobie, dlaczego lepiej mi tutaj, na środku niczego... Wydaje się, że stałem się towarzyskim pustelnikiem i niewątpliwie nieco ekscentrycznym w tym momencie — biorąc pod uwagę rosnącą władzę naszego korporacyjnego państwa i jego gorliwej policji myśli, moje ranczo i ja szybko stajemy się anachronicznymi opornikami dawnej ery wolności znanej teraz nostalgicznie jako Stara Normalność... Ach, to były czasy... W każdym razie doceniam kreatywne, świadome siebie jednostki i wolnomyślicieli wszelkiego typu i mam słabość do artystów/pisarzy/muzyków, ludzi, którzy przesuwają granice, że tak powiem. Ponadto od zawsze interesuję się religiami i praktykami Wschodu (byłem w Indiach i Nepalu, a także w Europie i Meksyku i Gwatemali), i cenię uważne, kontemplacyjne i pełne współczucia (i humoru!) podejście do naszych wspólnych przedsięwzięć tutaj, na naszej wirującej kuli. Nadal maluję, więc może uda ci się odwiedzić pracownię, jeśli się tu zapuścisz i okażesz zainteresowanie.