Christoph Baumann

Christoph jest niemieckim aktorem, reżyserem teatralnym i nauczycielem mieszkającym od 1984 roku w Ekwadorze. Jego prace teatralne sprawiły, że podróżował po niemal wszystkich krajach Ameryki Łacińskiej, a także w Meksyku, uczestnicząc w festiwalach i reżyserując sztuki. Jego praca jako aktora filmowego i internetowego otworzyła mu karierę przed szeroką publicznością w świecie hiszpańskojęzycznym.
Po warsztatach w Laboratorium Teatralnym Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu/Polonia, studiował w Szkole Pantomimy, Ruchu i Teatru Jacques'a Lecóqa w Paryżu i przez 3 lata uczestniczył w warsztatach z nauczycielami Szkoły Aktorskiej Lee Strasberga w różnych miastach Europy. Studiował Tai Chi (styl Yang) u Any Triebel w Berlinie/Niemcy. Do 1984 roku pracował w Berlinie w różnych niezależnych grupach teatralnych. W „Voice and Movement”, grupie kierowanej przez rosyjskiego kompozytora Władimira Rodziankę, pracował nad połączeniem rozszerzonej ekspresji wokalnej, opartej na szkoleniu południowoafrykańskiego aktora i wokalisty Roya Harta, z wybranymi ruchami tanecznymi i pantomimą. Inną grupą była istniejąca do dziś „Berliner Companie”, odnosząca duże sukcesy sieć objazdowych teatrów politycznych. Od tego czasu Christoph kładzie szczególny nacisk na polityczny wpływ sztuki teatralnej.
W latach 1988–1992 był dyrektorem niemiecko-ekwadorskiego centrum kultury „Asociación Humboldt”, obecnie Instytutu Goethego, w Quito. Zorganizował ponad 800 wydarzeń kulturalnych w kraju i za granicą. Od 1986 roku do dziś wyreżyserował i zagrał w ponad 40 sztukach teatralnych. W latach 1981–2017 wystąpił w wielu filmach kinowych, telewizyjnych i internetowych, wyprodukowanych we Włoszech, Niemczech, na Węgrzech, w Argentynie, Ekwadorze i Kolumbii. W 2011 roku, wraz z żoną, ekwadorską aktorką Tamarą Navas, zrealizował projekt „Teatr na kółkach”, spotkania z wyobraźnią – twórcze podróże wozem teatralnym pod nazwą „Wieczna niewidzialność”, odwiedzając 50 miast i miasteczek Ekwadoru. Christoph jest badaczem procesów twórczych u jednostek i grup oraz różnych ścieżek niedyrektywnego (samokształcenia). W Szkole Tygrysa Durgas jego nauczanie kładzie nacisk na teatr jako plac zabaw, na którym można odkrywać głębsze emocjonalne źródła naszej twórczej istoty, wykorzystując szeroką gamę technik z zakresu teatru improwizowanego, dynamiki terapii Gestalt, klaunady, pracy z maskami, pracy scenicznej i innych.